Park Wilsona w Poznaniu

Najstarszy park publiczny Poznania. Zabytkowy park na poznańskim Łazarzu, do roku 1925 funkcjonujący jako Ogród Botaniczny. Jeden z najpiękniejszych i najciekawszych parków Poznania.

Park miał zaplanowane dwie odmienne części: krajobrazową oraz geometryczną. Jedna w stylu francuskim, druga – w angielskim. W tej ostatniej, nieregularnej znajdował się staw, alpinarium i półwysep wypoczynkowy, zaś część regularna miała kwatery kwiatowe.

Wpisany do rejestru zabytków. Imię patrona parku – pochodzi od prezydenta USA Thomasa Woodrow Wilsona. A jego początki sięgają roku 1834. Wówczas założono tu szkółkę drzew i krzewów, którą z czasem przekazano miastu i udostępniono publiczności. Tutaj powstał pierwszy w Poznaniu Ogród Botaniczny, którego urządzanie ukończono w roku 1904.

Kilka lat później – w roku 1910 w ramach Wystawy Wschodnioniemieckiej Przemysłu, Rzemiosła i Rolnictwa – na terenie parku wzniesiono Palmiarnię. Zabytkowa Hala Betonowa, dawny pawilon wystawowy, znajduje się do dziś w granicach Parku Wilsona.

Z roku 1936 jest murowana muszla koncertowa. W latach 30-tych XX wieku występowała tu Orkiestra Symfoniczna, odbywały się także przedstawienia baletowe organizowane przez Teatr Wielki w Poznaniu.

W roku 1891 pojawiła się w parku rzeźba Perseusza i Andromedy, która była podarkiem dla miasta od cesarzowej Wiktorii na pamiątkę jej wizyty trzy lata wcześniej w Poznaniu. Na terenie parku wraz z przewodnikiem historycznym można zwiedzić schron przeciwlotniczy z roku 1944.

Park rewitalizowano w latach 1993-1994. Wówczas przywrócono między innymi ogrodzenie i rzeźby z bramy wejściowej, które pochodziły sprzed roku 1929.